Schody Hiszpańskie, Park Akweduktów i kolacja na Zatybrzu

Via Condotti i Schody Hiszpańskie

Dziś jednak nie Fontanna jest naszym celem, a Schody Hiszpańskie. Zanim jednak tam docieramy oglądamy Galerię Alberto Sordi i Piazza Colonna z bogato zdobioną Kolumną Marka Aureliusza. Reliefy ukazują zwycięstwa Marka Aureliusza. Jest zdobiona podobnie do kolumny Trajana, ale tutaj reliefy są głębsze, sprawiają wrażenie światłocienia.

Długą Via dei Condotti dotarliśmy w końcu do Schodów Hiszpańskich. W miarę jak się zbliżaliśmy niepokojący tłum przechodniów gęstniał. Ulica będąca jedną z głównych ulic handlowych przyciągnęła całą rzymską „śmietankę towarzyską”. Trzeba się w końcu pokazać na schoppingu w sobotnie popołudnie prawda? Nie ma to jak Prada, Gucci czy Salvatore Ferrgamo:). Sam plac przy schodach Hiszpańskich w ogóle mnie nie zachwycił. Schody same w sobie może i piękne, ale te tłumy ludzi. Ma się wrażenie, że cały Rzym tutaj przyszedł. Fontanny della Barcaccia Berniniego (ojca sławnego Giovanni Lorenzo Berniniego) w ogóle nie było widać:(.

Fontanna della Barcaccia i Schody Hiszpańskie

Misiek a w tle kościół Św. Trójcy

Kasia

Panorama spod kościoła Trinita dei Monti

I Hipolit załapał się na zdjęcie

Widok ze szczytu Schodów pod zachodzące słońce

W miarę jednak wchodzenia w górę po Schodach Hiszpańskich ludzi ubywa. Na szczęście. Z góry wygląda to wszystko co najmniej jak papieska pielgrzymka lub duży koncert. Tyle ludzi. Na samej górze darowaliśmy obie zwiedzanie kościoła Trinita dei Monti-św. Trójcy(czyżby przesyt?) i po sesji panoram miasta zeszliśmy do metra. Okazało się to jedną wielką pomyłką, bo... zabłądziliśmy. Znaki wyprowadziły nas do Ogrodów Borghese. Całe szczęście nie trzeba było pokonywać kilometrowego odcinka piechotą, tylko wyręczyły nas ścieżki samobieżne. Nie ma to jak technika. Trochę urozmaicenia nam nie zaszkodziło, dotarliśmy w końcu do metra by wieczór spędzić w miejscu diametralnie innym. A mianowicie nie oglądaliśmy jeszcze jednego cudu rzymskiej architektury-akweduktów. Skorzystaliśmy z porad Rona i metrem dojechaliśmy do stacji Giulio Agricola. Dalej również podążyliśmy za precyzyjnymi poradami wirtualnego przewodnika po Rzymie. Bez większych problemów zlokalizowaliśmy Park Akweduktów. Przy okazji zobaczyliśmy jak żyją i spędzają sobotnie popołudnie mieszkańcy Rzymu. Widać nie wszyscy lubią się lansować na Schodach Hiszpańskich.

Przysiadamy w cieniu przęseł powstałego za czasów Caliguli w 38 r. Aqua Claudia. Aż się nie chce uwierzyć że mury te mają dwa tysiące lat. A mieszkańcy wyprowadzają tutaj pieski i uprawiają jogging jak gdyby nigdy nic. Czekamy z piwkiem na zachód słońca, by po raz drugi obejrzeć zachód jakiego nikt by się po wyjeździe do 3 miljonowego miasta nigdy nie spodziewał.
Zapadł wieczór, a my pamiętając że najbardziej kuszące były restauracje na Zatybrzu postanawiamy tam dojechać. Z przesiadką na Termini wysiadamy na stacji metra Circo Massimo. Stamtąd już w ciemno zmierzamy na Trastevere. Skutkiem wypicia piwa o mały włos a nie skorzystałybyśmy z Kasią z krzaczków na Circus Maximus...

Na Zatybrzu na szczęście miły Pan naganiacz z restauracji zaopiekował się nami i pokierował do wnętrza gwarnej knajpki. Tu w sąsiedztwie miłych Niemców i rozgadanych Włoszek zjedliśmy po pizzy. Co prawda zamówiliśmy nieco w ciemno (mnie trafił się bakłażan, licho wie jak to jest po włosku, Miśkowi zaś nie wiadomo co:). W każdym razie pizza była pyszna, wielka i nie zrujnowała kieszeni. A winko... No i kawusia na deser. Gdyby nie to ze mieliśmy świetną kuchnię w mieszkaniu pewnie codziennie przychodzilibyśmy tu na kolacje:)

Zatybrze po zmroku

Szóstego dnia docieramy jeszcze na Zatybrze. Szybko zapada zmrok i dzielnica nabiera życia. Jest to chyba najlepsza pora by poznać niezwykły klimat tego miejsca. Malownicze zaułki, mnóstwo knajpek, cudowne zapachy, piękny kościół Santa Maria In Trastevere... poezja. Do tego zachęcające ceny w knajpkach powodują decyzję że koniecznie tu wrócimy na kolację. 

Idąc główną ulicą docieramy do placu przed kościołem Santa Maria in Trastevere, serca Zatybrza. Kościół został ukończony w XII w. Późniejsze są tylko strop i portyk. Perłą są natomiast mozaiki we wnętrzu. Po wejściu do środka ukazuje się niesamowite, ciemne pomieszczenie, z oświetlanymi co jakiś czas pochodzącymi z XII i XIII w. bizantyjskimi mozaikami. Już mówiłam, że każdy kościół który odwiedziliśmy w Rzymie był inny. Ten wydaje się wyjątkowy. Nie wiem może ze względu na porę zwiedzania (na zewnątrz już zapadł zmierzch), może na niesamowity nastrój w środku. ( FILM o Zatybrzu)

Kościół Santa Maria in Trastevere jeszcze za dnia

I po zmroku

Niesamowite mozaiki

Po zwiedzeniu kościoła zagłębiamy się w pachnące pizzą i makaronem uliczki. Spacer w ciepły wieczór jest niesamowicie przyjemny. Przed wejściem do którejś z knajpek powstrzymuje nas tylko zaplanowana na ten wieczór lasania. (ahh ten urok posiadania własnej kuchni).

Restauracje zachęcają wystawionymi stolikami

Piazza Santa Maria in Trastevere

  
Podobno w tej dawnej dzielnicy biedoty spalonej kiedyś przez Nerona dziś ceny nieruchomości są zawrotne, a dzielnica jest niesamowicie modna wśród Rzymian. Chyba potrafię ich zrozumieć. Niestety Zatybrze pozostawiło po sobie pewien niedosyt. Nie udało nam się dotrzeć do Santa Cecilia in Trasevere, do zobaczenia pozostała średniowieczna remiza strażacka, czy kościół San Francesco a Ripa z piękną  rzeźbą Berniniego. Cóż przynajmniej będzie do czego wrócić. Tymczasem tramwajem (którym jeszcze w Rzymie nie jechaliśmy) jedziemy na przystanek do naszych „kotów” by zahaczając po drodze o sklep wrócić do domu. W końcu Kasia obiecała nam zrobić na kolację Lazanię.

Szwendając się po uliczkach można zobaczyć malownicze zaułki

Szyby wykorzystujemy na zdjęcie grupowe

Hmm ciekawe wystawy

W Rzymie jazda samochodem wymaga stalowych nerwów i precyzji...

Na ulicach królują małe samochody

ten wygląda jakoś znajomo

Kościół Saint Egidio in Trastevere

 Już po powrocie do domu zjedliśmy sobie pyszną kolację.